آخرین مقالات

باید ها و نباید های بعد از انتقال جنین

انتقال جنین

استراحت کنید: پس از انجام انتقال جنین ، استراحت توصیه می شود. کاشت بین 1 تا 5 روز پس از انتقال بلاستوسیست انجام می شود. اگر روز 3 انتقال داشتید، دوره لانه گزینی شما 6 تا 10 روز پس از بازیابی تخمک است. آن هفته را مرخصی بگیرید. به اندازه کافی بخوابید و به بدن خود گوش دهید. می توانید فعالیت های معمول خود را از سر بگیرید اما مطمئن شوید که در این مدت از انجام فعالیت های شدید خودداری کنید.

از فعالیت‌های شدید بدنی اجتناب کنید: از فعالیت‌های شدید مانند ایروبیک، دویدن، دوچرخه‌سواری روی تپه‌ها و غیره خودداری کنید. در عوض می‌توانید فعالیت‌های بدنی متوسطی مانند پیاده‌روی، رانندگی، آشپزی و غیره انجام دهید. همچنین می‌توانید سر کار بروید، اما فقط در صورتی که کارتان شامل بلند کردن اجسام سنگین یا ورزش شدید نیست.

رژیم غذایی: طوری غذا بخورید که انگار باردار هستید. از غذاهای فرآوری شده خودداری کنید، قند خود را محدود کنید، کربوهیدرات های کافی بخورید، دو بار در هفته ماهی های روغنی اضافه کنید، پروتئین ها را نادیده نگیرید، روزانه یک مولتی ویتامین با اسید فولیک مصرف کنید.

آمیزش جنسی: توصیه می شود تا زمانی که نتیجه آزمایش بارداری خود را دریافت نکرده اید از رابطه جنسی خودداری کنید. رابطه جنسی می تواند باعث انقباضات رحمی شود که به نوبه خود ممکن است با لانه گزینی جنین در پوشش داخلی رحم تداخل ایجاد کند.

دارو پس از انتقال: پس از انجام انتقال، پزشک دستورالعمل‌هایی را در مورد نوع و دوز دارویی که باید تا زمان نتیجه آزمایش بارداری استفاده شود، ارائه می‌کند.

اجتناب از حمام حباب: برای محافظت از خود در برابر عفونت‌های احتمالی، مهم است که از حمام حباب، استخر یا سواحل خودداری کنید. به جای آن دوش آب گرم و سریع بگیرید و حمام حباب را برای چند هفته رها کنید.

مایعات فراوان بنوشید: مایعات به تنظیم هیدراتاسیون سلولی کمک می کنند، که برای عملکرد مناسب سلول (از جمله سلول های آندومتر) ضروری است.

کاهش استرس : می‌توانید تکنیک‌های آرامش‌بخشی مانند یوگا، مدیتیشن یا تای چی را کشف کنید.

پروژسترون مصرف کنید: پروژسترون پوشش داخلی رحم شما را برای بارداری آماده می کند. پروژسترون یک محیط بهینه برای لانه گزینی جنین ایجاد می کند.

تست بارداری: از انجام تست بارداری در خانه خودداری کنید! ممکن است یک منفی کاذب یا مثبت کاذب دریافت کنید. قبل از انجام اولین آزمایش hCG باید حدود دو هفته پس از انتقال صبر کنید. پزشک یک تاریخ برای آزمایشات رسمی بارداری شما تعیین می کند.

انتقال جنین چیست؟

انتقال جنین آخرین مرحله در فرآیند IVF است. موفقیت IVF  به جنین و توانایی آنها در لانه گزینی در رحم بستگی دارد. بیمار باید حدود دو هفته صبر کند تا بفهمد بارداری اتفاق افتاده است یا خیر. انتقال جنین روشی است که در آن جنین‌ها به رحم زن منتقل می‌شوند تا بارداری برقرار شود. انتقال جنین  معمولاً در روز سوم یا پنجم پس از بازیابی تخمک انجام می شود. در طی IVF ، از داروهای باروری برای تحریک تخمدان ها برای آزادسازی چندین تخمک استفاده می شود. سپس این تخمک ها از تخمدان زن خارج شده و در آزمایشگاه ما بارور می شوند. تخم‌های بارور شده (اکنون جنین‌ها) به مدت 1-2 روز در معرض کشت قرار می‌گیرند. در روز سوم یا پنجم، انتقال جنین انجام می شود.

انواع انتقال جنین

دو نوع جنین وجود دارد که در طی IVF به رحم منتقل می شود:
جنین های تازه جنین هایی هستند که در همان چرخه IVF تولید شده اند.
جنین های منجمد جنین هایی هستند که در یک چرخه قبلی IVF تولید شده اند و تحت فریز جنین قرار گرفته اند. قبل از انتقال، جنین های منجمد ابتدا ذوب می شوند و سپس به عنوان یک جنین معمولی و تازه به رحم زن منتقل می شوند.
بسته به تعداد و کیفیت جنین ها، پزشک تاریخ انتقال شما را تعیین می کند. در این مرحله، دو گزینه امکان پذیر است – انتقال جنین در روز 3 یا روز 5. انتقال جنین در روز 5 پس از لقاح به عنوان انتقال بلاستوسیست شناخته می شود. اگر تعداد زیادی جنین با کیفیت خوب رشد کنند، همیشه می توانید جنین های باقی مانده را برای استفاده در آینده یا برای اهدای جنین منجمد کنید.

انتقال بلاستوسیست 

انتقال بلاستوسیست، انتقال جنین یک یا چند جنین در روز پنجم پس از بازیابی تخمک است. جنین هایی که به مرحله 5 روزه رشد می رسند، جنین بلاستوسیست نامیده می شوند. جنین ها توسط جنین شناس ما نظارت و از نظر کیفیت درجه بندی می شوند. پس از پنج روز، بهترین جنین(های) برای انتقال انتخاب می شود. هنگامی که تعداد زیادی جنین در حال رشد وجود داشته باشد، روش انتقال جنین در روز 5 انجام می شود. 

انتقال جنین منجمد (FET) 

اگر یک انتقال جنین منجمد (FET) انجام می دهید، این انتقال طبق برنامه ریزی شما و متخصص باروری انجام می شود. انعطاف پذیری بیشتری در روش های FET وجود دارد، زیرا جنین ها از قبل در دسترس هستند. قبل از انجام این روش، باید کیفیت و تعداد جنین هایی که به رحم شما می روند، صحبت کنید. بزرگترین مزیت FET این است که جنین ها را می توان برای انتقال اضافی استفاده کرد در حالی که جنین های تازه نمی توانند. اگر جنین های باکیفیت بیشتری وجود داشته باشد، پزشک باروری ممکن است در تاریخ بعدی آنها را برای چرخه دیگری منجمد کند.

چرا انتقال جنین انجام می شود؟

انتقال جنین در IVF در مواردی که لقاح طبیعی امکان پذیر نیست و یا به سختی انجام می شود مورد نیاز است. برخی از دلایل انتقال جنین شرایط پزشکی است که باعث ناباروری در مردان و زنان می شود، از جمله:

فرآیند انتقال جنین چیست؟

انتقال جنین در شرایط استریل انجام می شود. بر خلاف بازیابی تخمک، بیماران در طول عمل نیازی به بیهوشی ندارند. برخی از زنان ممکن است در حین قرار دادن اسپکولوم احساس ناراحتی کنند، اما بسیاری از آنها گزارش می دهند که این تفاوت چندانی با آزمایش پاپ اسمیر ندارد. با این حال، در صورتی که احساس راحتی بیشتری داشته باشید، ممکن است در صورت درخواست برای شما بی حسی تجویز شود. علاوه بر این، ممکن است قبل از انجام عمل دارویی برای شما تجویز شود تا به شل شدن عضلات شما کمک کند. با استفاده از سونوگرافی برای دقت بیشتر ، متخصص باروری کاتتر انتقال جنین را از دهانه رحم عبور می دهد و به رحم می رساند. از آنجا، جنین ها از طریق لوله و به داخل حفره رحم منتقل می شوند. انتقال جنین یک روش بدون درد است که تنها چند دقیقه طول می کشد. عوارض جانبی انتقال جنین نادر است، اگرچه ممکن است گرفتگی خفیف را تجربه کنید. برخی از زنان ممکن است به دلیل قرار دادن کاتتر یا داشتن مثانه پر، که برای سونوگرافی لازم است، احساس ناراحتی کنند. بلافاصله پس از عمل می توان مثانه را تخلیه کرد. پس از پایان انتقال، قبل از رها شدن، 30 دقیقه تا یک ساعت در اتاق ریکاوری استراحت خواهید کرد. لانه گزینی جنین ها تا 72 ساعت پس از انتقال جنین انجام می شود، بنابراین مهم است که در این مدت تا حد امکان آرام بمانید.

چند جنین  در هر انتقال منتقل  میشوند؟

انتقال جنین مرحله مهمی است و انتخاب تعداد بهینه جنین به پیشگیری از عوارض پزشکی کمک می کند. انتقال بسیاری از جنین ها می تواند منجر به حاملگی های چندقلویی شود که خطر بالایی در نظر گرفته می شود. بارداری چند قلو زمانی است که شما دوقلو، سه قلو یا بیشتر باردار هستید. بارداری چند قلو با طیف وسیعی از عوارض احتمالی مانند دیابت بارداری، فشار خون بالا و زایمان زودرس همراه است. علاوه بر این، چند قلویی ممکن است باعث زایمان زودرس شود که منجر به عوارض تنفسی، مشکلات تغذیه و افزایش احتمال سقط جنین شود. به عنوان یک قاعده کلی، ما 2 تا 3 جنین را در هر چرخه منتقل می کنیم. تعداد جنین هایی که قرار است منتقل شوند به عوامل متعددی از جمله سن مادر بستگی دارد. معمولاً با افزایش سن زن، جنین های بیشتری منتقل می شوند. علاوه بر این، تعداد جنین هایی که باید منتقل شوند بسته به مرحله رشد آنها تعیین می شود.

قبل از انتقال جنین چه باید کرد؟

انتقال بلاستوسیست را در نظر بگیرید: جنین های بلاستوسیست، جنین هایی هستند که در مرحله پیشرفته رشد هستند. در روز پنجم، جنین ها حدود 70-100 سلول هستند. انتقال بلاستوسیست ها به جنین شناسان ما زمان بیشتری می دهد تا آنها را از نظر کیفیت درجه بندی کنند. این به متخصص باروری ما اجازه می دهد تا بهترین جنین ها را برای انتقال انتخاب کند، که به طور قابل توجهی شانس لانه گزینی را بهبود می بخشد. انتقال بلاستوسیست نزدیک به حاملگی طبیعی است زیرا این زمانی است که جنین از لوله های فالوپ خارج می شود و به داخل رحم می رود. پوشش رحم در بالاترین حد خود پذیرای پذیرش جنین است.

غربالگری جنینی: 

غربالگری ژنتیکی پیش از لانه گزینی (PGS) تکنیکی است که برای غربالگری جنین ها از نظر ناهنجاری های کروموزومی استفاده می شود. این به جنین شناس اجازه می دهد تا ناهنجاری در تعداد کروموزوم ها را بررسی کند، که یک بیشتر یا یک کمتر از 24 کروموزوم طبیعی در یک جنین است. تشخیص ژنتیکی پیش از لانه گزینی (PGD) تکنیک دیگری است که برای غربالگری کروموزوم های 13، 18 و 21 و کروموزوم های جنسی X و Y استفاده می شود که علت تقریباً 90 درصد از همه ناهنجاری های مرتبط با ژنتیک مانند سندرم داون هستند.

تکنیک هچینگ کمکی (Assisted Hatching) :

قبل از کاشت جنین، ابتدا باید از پوشش خود (zona pellucida) خارج شوند.این روشی است که اجرای جنین ها در پوشش رحم را تسهیل می کند. این روش شامل ایجاد یک سوراخ کوچک در زونا پلیکودا است که لانه گزینی جنین را بهبود می بخشد.

بعد از انتقال جنین چه اتفاقی می افتد؟
12 روز پس از انتقال جنین، باید آزمایش بتا hCG را انجام دهید تا بررسی شود که آیا این روش موثر بوده است یا خیر. بتا hCG هورمونی است که در دوران بارداری از جفت ترشح می شود. آزمایش بتا hCG یک آزمایش خون است که میزان هورمون موجود در خون را اندازه گیری می کند. سطح hCG هر 2 روز در سه ماهه اول دو برابر می شود. در طول دو هفته انتظار، بسیار مهم است که از انجام تست بارداری اولیه در خانه مقاومت کنید زیرا می تواند نتایج گمراه کننده ای به شما بدهد. این به این دلیل است که هورمونی که برای شروع تخمک گذاری قبل از بازیابی تخمک استفاده می شود، hCG، همان هورمونی است که برای اندازه گیری بارداری استفاده می شود. هورمون hCG ممکن است برای مدتی در بدن شما بماند و نتایج مثبت کاذب بدهد. در طول دو هفته انتظار، ممکن است برخی از علائم زیر را تجربه کنید:

  • نفخ خفیف
  • خستگی
  • نوسانات خلقی
  • سینه های دردناک
  • لکه بینی سبک

این علائم یک علامت مثبت پس از انتقال جنین است و ممکن است نشان دهنده بارداری باشد.

لانه گزینی جنین

لانه گزینی زمانی اتفاق می افتد که جنین به دیواره رحم بچسبد. این معمولاً شش تا ده روز پس از بازیابی تخمک رخ می دهد که یک تا پنج روز پس از انتقال جنین است. لانه گزینی جنین بیشتر به دو عامل بستگی دارد: کیفیت جنین و پذیرش رحم. اکثر شکست های لانه گزینی به دلیل ناهنجاری های کروموزومی درون جنین است. یکی دیگر از دلایل ناموفق لانه گزینی ممکن است عدم پذیرش رحم باشد که معمولاً زمانی رخ می دهد که پوشش داخلی رحم کمتر از 7 میلی متر باشد.

علائم مثبت پس از انتقال جنین

در صورت موفقیت آمیز بودن کاشت، ممکن است برخی از علائم زیر را تجربه کنید:

  • ترشحات واژن
  • تعویق پریود
  • تغییرات سینه
  • افزایش میل به ادرار کردن
  • حالت تهوع
  • خستگی
  • حالت تهوع
  • سینه های دردناک
  • بیماری صبحگاهی
  • تست بارداری بعد از انتقال جنین

اگر آزمایش مثبت باشد، بارداری شما از طریق آزمایش خون و سونوگرافی توسط پزشک عمومی شما کنترل می شود. اگر آزمایش منفی باشد، در مورد دلایل شکست IVF صحبت کرده و مراحل بعدی خود را برنامه ریزی خواهید کرد.

نرخ موفقیت انتقال جنین

میزان موفقیت انتقال جنین به عوامل مختلفی از جمله سن، سابقه بارداری، چرخه های قبلی IVF، علت(های) ناباروری، استفاده از تخمک اهدایی و غیره بستگی دارد. شانس باردار شدن با IVF با تخمک های خود عبارت است از:

  • 78% برای زنان 20-29
  • 67% برای زنان 30-34
  • 49% درصد برای زنان 35-39
  • 29% درصد برای زنان بالای 40 سال
انتقال جنین ناموفق

متأسفانه انتقال جنین همیشه جواب نمی دهد. زنان جوان‌تر شانس بیشتری برای موفقیت در IVF دارند، با نرخ موفقیت 70 درصد برای زنان زیر 35 سال. انتقال ناموفق جنین ممکن است به دلیل شکست لانه‌گزینی یا علت جنینی باشد. در اینجا برخی از دلایل شکست IVF آورده شده است:
کیفیت جنین: یکی از شایع ترین دلایل ناموفق سیکل IVF، کیفیت پایین جنین است. بسیاری از جنین ها پس از انتقال به رحم به دلیل ژن های معیوب قادر به لانه گزینی نیستند. این ممکن است باعث مرگ جنین به جای رشد شود. جنین های معیوب ممکن است باعث شکست لانه گزینی، سقط جنین یا نقص مادرزادی شوند.
کیفیت تخمک: با بالا رفتن سن، کیفیت و کمیت تخمک‌های او کاهش می‌یابد. این به شدت بر شانس او برای بارداری با (و بدون) IVF تأثیر می گذارد. زنان مسن در هنگام استفاده از تخمک اهدایی شانس بیشتری برای موفقیت IVF دارند.
پاسخ تخمدان: گاهی اوقات تخمدان های یک زن به داروهای باروری که در طی IVF برای تحریک تولید تخمک استفاده می شود، پاسخ نمی دهند. این ممکن است منجر به کمبود تخمک های زنده برای لقاح یا کیفیت پایین تخمک شود که ممکن است بر شانس موفقیت بارداری شما تأثیر بگذارد. برای زنان بالای 37 سال یا برای کسانی که سطح هورمون محرک فولیکول (FSH) بالایی دارند، تولید تخمک کافی ممکن است دشوار یا غیرممکن باشد. پزشک ناباروری در مورد گزینه های درمانی شما و هر گونه تغییری که باید در پروتکل دارویی شما ایجاد شود صحبت خواهد کرد.
کروموزوم ها: جنین های دارای ناهنجاری های کروموزومی می توانند باعث انتقال ناموفق جنین شوند. ناهنجاری های کروموزومی شایع ترین دلیل سقط جنین و شکست لانه گزینی در طی IVF است. زنان بالای 30 سال بیشتر احتمال دارد که ناهنجاری های کروموزومی را در تخمک های خود تجربه کنند و این امر با افزایش سن افزایش می یابد.
سبک زندگی: عوامل سبک زندگی ممکن است در توانایی شما برای باردار شدن اختلال ایجاد کند. شما باید تا سه ماه قبل از شروع درمان IVF خود  سیگار را ترک کنید. افراد سیگاری در مقایسه با افراد غیرسیگاری اغلب به دو برابر بیشتر سیکل های IVF نیاز دارند. اگر اضافه وزن یا کمبود وزن دارید، این نیز ممکن است بر شانس موفقیت شما در بارداری تأثیر بگذارد. در این صورت، باید روی رسیدن به وزن مناسب کار کنید تا شانس موفقیت آمیز بودن درمان IVF را افزایش دهید.